این هفته سی امین پلنوم کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری برگزار شد. گزارش و  اسناد پلنوم بزودی توسط حزب منتشر خواهد شد و در جریان مشروح مباحث آن قرار خواهید گرفت. اینجا فقط فرصت هست که داغاداغ، یعنی به فاصله چند ساعت بعد از پایان پلنوم راجع به مهمترین مبحث آن یعنی بحث در باره حزب و حزبیت و سازماندهی در داخل اشاره کوتاهی داشته باشم.

اما قبل از آن مایلم که احساس عمومی ام را در باره پلنوم 30 بگویم. هر پلنومی رنگ و طعم ویژه خود را دارد، که از وجه سیاسی آن جدا نیست. مجموعه فضای آن یک احساس و برداشت عاطفی خاص  در شما ایجاد میکند که با همان کد حسی نیز به یاد آورده میشود. پلنوم 30 چه رنگ و بویی داشت؟

پلنوم علیرغم نگرانی بسیار جدی و سنگین تامین مالی مخارج حزب و تلویزیون، که همچنان بر همه وجوه فعالیت حزب سایه انداخته است، بسیار سرحال و پرشور و ریلکس بود. اولا هوا در این دو سه روز در محل پلنوم عالی بود، ثانیا جایی که رفقای برگزار کننده برای پلنوم انتخاب کرده بود بطور استنثایی زیبا بود، ثالثا این اولین پلنومی بود که مطابق زمانبندی پیش رفت و وقت کافی بود تا شرکت کنندگان با فراغ بال به بازی و تفریح و از جمله شنا در دریاچه زیبایی که در نزدیکی بود بپردازند...

 اما اینها شاید هنوز آن کد عاطفی – احساسی  پلنوم 30 نبود. نکته برحسته به نظر من دو سمینار پلنوم در مورد حزب و سازماندهی، و شرکت فعال رفقای شرکت کننده، چه اعضای کمیته مرکزی و چه کادرهای حاضر، در مباحث بود. بحث ها گاه تند و جدل ها پر شور و بسیار جذاب میشد. سوالات و نکات جدیدی در بحث مطرح میشد که همه را فعالانه به تعمق و جستجو برای یافتن پاسخ برمی انگیخت. بنوعی رنگ و بوی کنگره اتحاد مبارزان کمونیست هنگام بحث در باره فعالیت عملی و "سبک کار" را برایم تداعی میکرد. جایی که تلاش میکردیم ضعف ها و کمبودهایمان در زمینه پراتیک، شیوه های عملی و سازمان را بیرحمانه مورد نقد قرار دهیم و همه پیش فرض ها و تعبیرات قبلی خودمان را بشکنیم و از آن فراتر برویم. اینجاست که باز به مهمترین وجه پلنوم 30 که بالاتر اشاره شد، یعنی تعریف دقیقتر خود حزب و جایگاه آن در سیاست امروز ایران، و به این اعتبار جهان، میرسیم.

از "اتحاد مبارزان کمونیست" تا کنون، در هر دوره، چه به دلیل تغییر اوضاع و احوال سیاسی و مبارزه طبقاتی،  و چه بدلیل پیشروی و تحول جریان ما،  خود حزب برای ما معانی متفاوت و روبه تکاملی یافته است. وقتی جریان ما اساسا یک کانون فکری و نقد مارکسیستی به چپ غیر کارگری بود ، یا در مقطعی که حزب ما به ظرف و جریان اصلی کمونیسم در ایران تبدیل شد، و یا زمانی قدم به عرصه ساختن یک حزب سیاسی دخیل در اوضاع و احوال گذاشتیم – در هر مرحله و برای برداشتن گام بعدی ناگزیر می بایست تعریف از حزب را تدقیق کنیم و بسط دهیم. داستان این تغییر و تحولات حزب و پیشروی ما از "گروه  فشار به حزب سیاسی" در بحث "حزب و جامعه" منصور حکمت، که این هفته مجددا چاپ میکنیم،  آماده است.

اکنون مجددا در یکی دیگر از آن نقاط عطف در تاریخ تحول حزب قرار گرفته ایم.  وظایف بسیار خطیر و عاجلی در مقابل ما قرار گرفته است که برای انجام آنها مجبوریم از تعاریف و چهارچوبه های قبلی از حزب فراتر برویم. اکنون حزب کمونیست کارگری به یک موجودیت وسیع اجتماعی در ایران تبدیل شده است. ولی نباید ابدا به این دل خوش بود. باید این موجودیت اجتماعی را تبدیل به یک سازمان محکم و متحزب، به یک سازمان مدرن و وسیع و به یک ابزار رهبری و سازماندهی مبارزه کارگران و مردم ایران برای سرنگونی جمهوری اسلامی و برقراری سوسیالیسم در ایران تبدیل کنیم.

ما باید حزب را به خانه های مردم ببریم، باید آنرا در سطوح اجتماعی مختلف و در عرصه های متنوع سازمان دهیم، باید آنرا به حزب نسل جدیدی که دنیای دیگری میخواهد تبدیل کنیم و حتی بدرجه ای این کار را کرده ایم. هرکس که برنامه های زنده کانال جدید را ببیند متوجه این موقعیت حزب خواهد شد. اما این برای ما کافی نیست. پیام اصلی پلنوم 30 به نظر من این بود!  اگر روزی وضعیت فعلی حزب برایمان یک آرزو محسوب میشد، امروز تنها یک نقطه شروع است برای اینکه عظیم ترین توده های طبقه کارگر، زنان و جوانان را در یک حزب عظیم و اجتماعی و سازمانیافته و از لحاظ سیاسی دخالتگر،  در سطوح مختلف  متشکل کنیم و بربریت اسلامی و سرمایه داری را پایین کشیم و سوسیالیسم را مستقر کنیم. "تعین حزبی بخشیدن به موجودیت اجتماعی مان"، شاه کلید مبحث و جهت گیری عملی دقیقتری بود که استارت آن در پلنوم سی ام زده شد.

ما به سهم خود خواهیم کوشید که در جوانان کمونیست در این مورد مشروح تر و مفصل تر صحبت کنیم. اما فعلا فقط همینقدر فرصت هست که بکوشیم  تا این رنگ پلنوم 30 را برای خوانندگان ترسیم کنیم. در ضمن همینجا باید از همه دوستانی که طی دو هفته گذشته نامه و مطلب فرستاده اند و منعکس نشده است عذرخواهی کنیم. مشغله های دیگر واقعا اجازه نداد. امیدواریم از هفته آینده مجددا جوانان کمونیست را در شکل و شمایل معمول آن عرضه کنیم.